نوشته های من

زنده گی نامه حافظ شیرازی

 

خواجه شمس الدین محمد بن محمد حافظ شیرازی در اوایل قرن هشتم (حدود سال 727 هجری قمری) در شیراز به دنیا آمد. پدرش بهاءالدین نام داشت، بازرگان بود و اهل اصفهان و مادرش اهل کازرون بود. حافظ پس از مرگ پدرش با مادرش زندگی می­کرد و در سنین نوجوانی به شغل نانوایی مشغول بود. در همین دوره به کسب علم و دانش پرداخت و در دهه بیست زندگی­اش به یکی از مشاهیر علم و ادب مبدل گشت. در سن بیست و یک سالگی، به هنگام تحویل نان در محله اعیان شبراز با دختری زیبارو به نام «شاخ نبات» آشنا شد. تعدادی از شعرهایش نیز خطاب به اوست. برای آن که به وصال محبوب خود برسد، چهل شبانه روز بر مزار باباکوهی شب زنده­داری کرد تا به خواسته­اش دست یابد.
حافظ استعداد خارق العاده­ای در تلفیق مضامین و آوردن صنایع گوناگون بیانی در غزل داشت که بین شاعران زمان خویش سرآمد بود.
دیوان کلیات حافظ شامل غزلیات، چند قصیده، رباعی و دو مثنوی کوتاه به نامهای «آهوی وحشی» و «ساقی نامه» است.
نکته مهم درباره دیوان حافظ فال گرفتن از آن است که از دیرباز متداول بوده است و چون در هر غزل از دیوان حافظ می­توان بیتی را مناسب با حالِ فال گیرنده یافت، به او لقب «لسان الغیب» داده­اند.
حافظ در اشعارش از ایهام، استعاره، تشبیه و سایر صناعات ادبی استفاده کرده است.
در اشعار حافظ عرفان کاملاً مشهود و نمایان است.
حافظ در سال 791 یا 792 هجری قمری (در منابع به طور دقیق ذکر نشده) دار فانی را وداع گفت

+ نوشته شده در  جمعه 18 شهریور1390ساعت 7:37 بعد از ظهر  توسط مجیب سنگی  |